Humus

PodcastWoda2 minuty słuchania

Rozmowy z torfowiskiem

Odcinek 12. Stoimy po kostki w wodzie o piątej rano i słuchamy mchu, który rośnie tu od kilku tysięcy lat.

Tekst Ida Wrzos

Poranna mgła nad jeziorkiem na torfowisku, sosny na brzegu odbijają się w wodzie

Humus · odcinek 12

Rozmowy z torfowiskiem

Głos: synteza mowy · dźwięk: Humus

Torfowisko to miejsce, które przez stulecia uznawaliśmy za bezużyteczne. Nie da się go zaorać, trudno po nim chodzić, a jeszcze trudniej coś na nim zbudować. Dlatego je osuszaliśmy. W Europie zniknęła w ten sposób większość mokradeł.

W tym odcinku słuchamy jednego z tych, które zostały. Nagrania powstały o świcie, przy temperaturze trzech stopni, z mikrofonem zawieszonym kilkanaście centymetrów nad kobiercem torfowców.

Kobierzec torfowców z bliska, poduszki mchu w odcieniach zieleni i żółci
Torfowce z bliska. Każda kępka to tysiące roślin, które rosną od góry i obumierają od dołu.Fot. Agnes Monkelbaan / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

O czym mówimy

  • dlaczego torf przyrasta tylko o milimetr na rok i co to oznacza dla klimatu,
  • jak torfowisko zapisuje historię w pyłkach, nasionach i popiele,
  • czym jest wodniczka i dlaczego potrzebuje niekoszonej łąki,
  • jak słuchać mokradeł, żeby ich nie płoszyć.
Torfowiska Bargerveen i Fochteloërveen: krajobrazy, które przez wieki osuszano, a dziś się je ponownie nawadnia.3 zdjęcia

Muzyki w tym odcinku nie ma: tło to szum wiatru i wody z naszych nagrań terenowych. Głos lektorski jest syntetyczny.